"Laten we in een rustig herfstweekend de euro afschaffen", stond er als kop boven een artikel in de NRC van 16 november. Ik dacht toen, dat is weer zo'n rare mening van een of andere wereldvreemde, Wildersachtige, rechtse rakker die terug wil naar een niet reëel, romantisch verleden van nationale landen met hoge hekken en slagbomen. Terug naar de illusie van de goede, ouwe tijd toen alles nog goed en overzichtelijk was en we onze eigen boontjes konden doppen.
Als je dan begint te lezen, doe je dat in de verwachting: hoe veel munitie kan ik hier tegen in stellling brengen om mijn eigen gelijk (niet terug naar een Europa van geheel onafhankelijke nationale staten) bevestigd te krijgen?
Sluit Sven Kramer de lange rij bekende namen van Nederlandse schaatsidolen? Het lijkt er op. Volgens mij is de schaatssport zoals wij die de afgelopen jaren gekend hebben in zijn nadagen en maken we nu de doodsstrijd mee. Hoe weet ik dat? In de eerste plaats van mezelf. Jaren geleden ben ik al afgehaakt met het volgen van die rondjesrijders die in alles op elkaar lijken: identieke poppetjes, in uitwisselbare wedstrijden, met vrijwel altijd dezelfde uitslag.
Het zal je maar gebeuren. Er raast een alles verwoestende tyfoon over je land. Geen huis en boom meer overeind en duizenden doden achterlatend. En dan zijn er mensen die bedenken dat er juist in jouw land, te midden van die totale chaos, een grote internationale missverkiezing gehouden moet worden. Ja, en wij sturen ook een miss: de - ik ken het bijna niet uit me bek kraige - Rotterdamse Wendy-Kristy Hoogerbrugge.
Zoals beloofd in de vorige blog nu meer over de term "het lijkt wel een Potemkin-dorp". Hoe is die term ontstaan? De Russische Graaf Grigori Alexandrovich Potemkin was minister in de regering van de Russische tsarina Catharina de Grote, weduwe van Peter III, de kleinzoon van Peter de Grote. Maar daarnaast was Potemkin ook haar minnaar. En vooral als minnaar had hij veel concurrentie, want Catharina was tot op vrij hoge leeftijd een echte mannenverslindster. Potemkin wist als geen ander dat de zaken en het meisje hier onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Dus had hij er alle belang bij zijn dubbele voorkeurspositie goed te bewaken.
Soms wordt het me als blogschrijver wel erg gemakkelijk gemaakt. Hoe triest het bericht in feite ook is, ik heb me er rot om gelachen. En weer komt er een brede grijns op mijn gezicht als ik lees: Op die manier hoopt de communistische partij het vertrouwen van de bevolking terug te winnen ...
Dit lijkt wel heel veel op wat de Russen noemen een "Potemkin dorp". Volgend keer meer hierover, want de wereld zit vol met "Potemkin dorpen". Maar of ik daar om moet lachen ..?
Voor het hele artikel klik even op "Read more"
In verschillende delen van ons land - ook in Fryslân, waar ik woon - is er paniek bij politici en andere beleidsmakers: de groei van de bevolking verdwijnt! Oh, wat erg. Dan krijgen we minder geld van de hogere overheid - logisch toch? Dan gaat de werkgelegenheid achteruit - raar argument, maar goed. Door teruglopende voorzieningen verdwijnen er hele dorpen van de kaart - nou èn?
En daar moeten we wat tegen doen, want dat schijnt te moeten. Nieuwe wegen aanleggen - de Centrale As bijvoorbeeld - om de mensen naar de leeglopende gebieden te lokken. Bij elk dorp een bedrijventerrein om de werkgelegenheid te stimuleren. Bouwterreinen voor nieuwe woonwijken bij steden. Twee vliegen in één klap: geld verdienen met grondspeculatie en door bevolkingsgroei als gemeente groter worden dan de buurgemeente.
Is Zwarte Piet discriminerend voor mensen met een donkere huidskleur? Dat is de vraag. Zalig natuurlijk het volk dat zich zelfs in tijden van crisis de luxe kan veroorloven hierover wekenlang met elkaar in debat te gaan. Nou ja, in debat gaan ... Een handvol donker gekleurde mensen heeft gezegd, verschillende in het Engels omdat ze de Nederlandse taal niet beheersen, dat zij zich door ons eeuwenoude volksvermaak gediscrimineerd voelen. Zij krijgen bijval van een dame uit Jamaica, aldaar professor en werkzaam voor de VN. Zij heeft zich hier al krachtig over uitgesproken. Ja, zegt ze: het is discriminatie en het moet gestopt worden. Nog voordat haar eigen onderzoek goed en wel begonnen is ...
Soms wordt het me als blogschrijver wel erg gemakkelijk gemaakt. Hoe triest het bericht in feite ook is, ik heb me er rot om gelachen. En weer komt er een brede grijns op mijn gezicht als ik lees: Op die manier hoopt de communistische partij het vertrouwen van de bevolking terug te winnen ...
